سلام

در مورد نوشته های آخرم :
متاسفانه ما ایرانی ها در بیشتر موارد بی جنبه هستیم > و به همین دلیل از پیشرفت کردن بیشتر عقب می افتیم . من در مورد کارهایی که جدیدا" دارم مینویسم> به واژه هام ایمان دارم> شاید از دید خیلی ها حرکت زشتی هست که من انجام میدم> دید هر نفر بستگی به شخصیتش داره > میتونید به معنای جمله فکر کنید یا نه فقط اسیر اون واژه که استفاده شد  باشید. به نظر خودم این کار بهترین کاری که تا امروز نوشتم > براش بیشتر از ۳ هفته وقت گذاشتم و  موسقی این کار  ( البته با  آهنگ سیامک پیشدادیان ) حتم دارم که جواب میده >توی این کار من تونستم خودمو پیدا کنم > امیدوارم شما به معنای جمله فکر کنید نه...

زندگی

گورستان زنده ها اینجاس  > در نطفه ی یک مرد باردار

                                         شاید مادران هزاران بچه ان >پشه های مصلوب شد بر دیوار

وقتیکه سر جاده ها گردن ! > سفر با طیاره هم بی خود                                            

                                        آرزومو هرشب جنب میشم>از وقتی سکس ها پست مدرن شد

تموم آغوش ها غصبی بودند که ناکام از رو پل صراط  می افتم

                                        روزه هامو ببخش خدایا من> نمازهامو بهت دروغ گفتم

کدخدای زمین بومی نبود که دهکده پر شده از بیماری

                                          پاهام تجاوز کرده به کفش هام قد لذت بچه آزاری

مردن کار من نبود اگرچه گشنه ها از زندگی سیرن

                                          از گرگ نمیترسم یا از مرگ>فشنگ ها تقسیم تقدیرن

فرشته ی جاسوس رو شونه هام>مینویسه توبه های من هرزه

                                          وقتیکه بهشت شرط پرستشه گناهم به لذت هاش می ارزه

آخیرین خبر :

       علیرضا سلیمانی بعد از ۴ماه و ۲روز اضاف خدمت سربازی رو عین یه مرد به پایان رسون > علیرضا یک روز هم غیبت نکرد> اما با وجود زیرآب زن هایی که در آون یگان پا می کوبیدن و باعث شدن علیرضا ۴ماه اضاف بخوره اما علیرضا کم نیورد و آدم های دوروبرش رو بهتر شناخت .

یک جمله از علی رضا:  اعتراف می کنم سربازی به رپ گفتنم خیلی کمک کرد . بدون قافیه :

 خیال کردم که سربازی دو سال است..ندانستم که عمر یک جوان است

     بمیرد آن که سربازی بنا کرد           تمام دختران را چشم به راه کرد

همتون چش مایید          یا علی

سلام 

این غلط دیکته ایم ما رو.....

اول میخوام سایت دوست بسیار محترم و عزیزم رو بهتون معرفی کنم

مهیار کاظم زاده

 فیـلم هر شــــب من اینجـــا تمـومـه             جای من کی صحنه سازی می کنه ؟
نیستی انگارمن دارم خواب می بینم             توی نقـش من کی بـازی می کنه ؟

 http://www.mahyarkazemzadeh.com/  حتما" سر بزنید حالشو ببرید!.

این کار رپ رو فعلا" هیچکی جرات نکرد بخونه من این کارو رو آهنگ بسیار خوب سیامک پیشدادیان گفتم ولی به علت همون چیزایی که خودتون می دونین جرات نکردیم کارو به مرحله اجرا ببریم

با تیم farez هم که صحبت کردم اول خیلی دوست داشت کار رو! حتی روی ریتم هم آوردن ولی  اونا هم که اونور جوب زندگی می کنن هم ترسیدن البته من بهشون حق میدم.

البته من تو کار به کسی بد نگفتم فقط یه سری افکار شخصی خودم که میتونه جمعی باشه

نام کار : حاجی بیسیمتو بردارو بیا

دو تا ترانه کاملا احساسی دارم که تا به حال نخوندمشون
اولی رو تقدیم می کنم به حسین بیاتی که بدجوری دوسش دارم و بیشترین لحظه های جونیمونو داریم با هم رد می کنیم.
حسین قبل از من ترانه سرایی رو شروع کرد و خیلی بهتر از من می نوشت البته العان سبک نوشتنمون با هم فرق کرده .

حسین یه مرد کاملا احساسیه مثه خود من عاشق خداس و تو عشق مثه خود من زخم خورده ولی هیچوقت به من نارفیقی نکرده انقدر دوسش دارم که اگه هفته ای چند بار نبینمش  بجاش هرشب تلفنی تا صبح حرف می زنیم حسین خیلی صریح مینویسه هیچوقت نمی گه اگه میشه. همیشه می گه باید بشه.
حسین جون آفرین
این ترانه کوچیک ترین لحظه های بزرگ منو حسین بیاتی عزیزمه
نام ترانه : حسین بچه فلاح

منو تو قدم زدیم اندازه شب _تمومه خیابونای شهرمونو
همیشه از انقلاب پا می گرفتیم _ یا تو پیروزی بودیم یا فلاحه تو

ما قدم قدم ترانه می نوشتیم_ رو لبامون بوی گندم یا شقایق
توی قلبت زخم رازقی کشیدن_ ما از این دریا چی خواستیم جز یه قایق؟

می نوشتی که نمیرسی به هیچکس_ولی امید همیشه تو ورقت بود
منکه مست قلم تره تو بودم_شعرای خوب مزه های عرقت بود

ما قدم زدیم تمومه کوچه هارو_میون دفتر تو صراحتت بود
تو به پیروزیه من رسیدی وقتی_فلاحی نوشتن من عادتت بود

برای دیدن ترانه های حسین بیاتی میتونید به وبلاگش:دفترکاهی سر بزنید

http://hossein-bayati.blogfa.com/

و اما دوین ترانه
استقلال تیمی که از بچگی روش یه تعصب ناجوری داشتم
تیمی که حتی از ترانه ام برام مقدس تره . نه بابام مربیشه نه فکو فامیلم توش بازی می کردن یا می کنن فقط اینکه خودم عاشقشم

بوقو برچمو تو دستم میگیرم_ رنگ آسمون به تیپم می زنم
دو تا اس رو پیشونیم حک می کنم_ که علیرضای تاجیا منم
 
در آزادیو که وا می کنن_ خاطره هامو تو جدول میبینم
وقتیکه حریفا می زنن جلو _ نمیتونم روی سکو بشینم

آسیا جامتو از ما ها گرفت_ولی تو گلی نخوردی تو زمین
وقتی بالاسره لونگیا میریم_واسه من جام جهانیه همین

حریفا روبروی تو شاخ میشن_من ازت فقط تعصوبو میخوام
شبیه تیفوسیا نیستم ولی_ من تا دسته ی سه هم باهات میام

وقتی تیم عقب می افته از حریف_ خودمو جای مربی میزارم
من همونم که تو اوج حاشیه_ ببری یا ببازی دوستت دارم
استقلال اول بشی آخر بشی دوستت دارم

هر دو ترانه ای که نوشتم قدیمی بودن

و آخرین حرفام درباره کار خرچنگیه منو سیامک نشنجه
به نظر من تو این سبکی که داریم کار می کنیم کسی به جدیت ما کار نکرده آهنگای ردیف سیا می ترکونه ببین کی گفتم
منم که تمومه ترانه گفتم به خواطره احیا شدن سبک رپه و از چیزای بی معنی فرار می کنم

        هرکی پدر رپه فارسه منم پدر بزرگش_سیا ملودی میسازه حتی بدون اورگش

اگه نقد یا پیامی دارید به پست قبلی بزارید
یا علــــــــــــــــــی