هر حرفی که تا امروز درباره سیاست زدم در درجه اول مضمون جهانی داره و اگه چیزی درباره حاشیه های داخلی گفتم منظورم به بهتر شدن همه داشته هامونه چون اعتقاد دارم وضعیت داخلیه ما بهتر از همیشه بوده اما حق ما خیلی بیشتر از این حرفاس.

کاندیدا.رای

خنجره حرفاتو غلاف کن یارو - گوشای ما خیلی شعار شنیده
زمونه با نقاش چیره دستش _ سینه مارو خط خطی کشیده

دور میزنه آسمون این زمینو _ آدمکا توهم پیچونده میشن
زمین یه تیلس میپیچم به بازی _ بازیکنای روبرویی نعشن

قبل لولو شدن همینجوریه _ به عالمو آدمکاش رو میدی
وقتیکه دستات به یه جایی رسید _ جو میگیرت که خم به ابرو میدی

سیاست دنیای اوس کریمه _ ما هیچکجا دموکراسی ندیدیم
مد میکنی تیریپ قاق بودنو _ ساندیس میدن آقا بریم رای بدیم

یه عمری جون میکنی واسه هیچکس _ دوسالیرو تا سحرش بیداریم
دو سالی از سربازیمون میگذره _ کارمونه همش دنباله کاریم

یوقتایی با یه سیگارم میشه _ با خودمون با آسمون بجنگیم
آسمون هی دور میزنه زمینو _ هنوز عقب میکشیمو میلنگیم

شبیه جرات یه سرباز بشیم _ که سیگاراش تموم میشد تو هر پاس
انرژی هسته ای هم جای خود ـ خیلی چیزا حق مسلم ماس (۲)

علیرضا سلیمانی

اینم یه درد و دل اجتماعی بود.

حالا که این فرصت برام پیش اومده میخوام از اسد وجودی عزیز و خانه ترانه (وقتی میگم خانه ترانه یعنی مسئول جلسه دکتر افیشن یداللهی و تمامی اعضای آن ) که زندگی نوشتاریمو مدیون اونا هستم تشکر کنم هنوز به جای خواصی نرسیدم ولی هرجاکه باشم همواره خودمو کوچیکترین عضو خانه ترانه و شاگرد همیشگی اسدوجودی عزیزم میدونم که با چه حوصله ای وزن و قافیه و به زبان آوردن روزمرگی هارو یادم دادن امیدوارم که عضو و شاگرد قابلی باشم.
جا داره از حسین بیاتی که بهترین دوست تنهاییهامه تشکر کنم به خاطر نقد و کمکهای همیشگیش به ترانه هام مخصوصا" همین کار.

و  یک مرد عاشق به نام وحید عربانی که تموم وجودش قلب و همه حرفاشو قبول دارم. 
از دوستو دشمن ممنونم چون به من حس میدین.

حتما برام کامنت بزارین تا از نقدهاتون استفاده کنم.

یا علی 

ما هشت سال مردیم  ، از درد و داغ  ِ لاله

با نعره های خاموش ، با یک دل  ِ مچاله